Dag van het Nationaal Park - deel 4

23 mei 2019

“De samenhang van de natuur is het belangrijkst.”

 

Dit jaar staat de Dag van het Nationaal Park in het teken van ‘natuurschatten’. Om deze dag te vieren spreken we met verschillende Texelaars die al jaren in de duinen van Texel komen en de natuurschatten van vroeger en nu kennen. Wat willen de schatbewaarders van de natuur meegeven aan de generatie van de toekomst?

 

Wilma Eelman, geboren en getogen op Texel, is een echte plantenliefhebber. Door van kinds af aan meegenomen te worden de natuur in, heeft Wilma snel alle verschillende soorten van natuur leren waarderen. Of dit nou binnen de bebouwde kom of een duingebied is. Zelfs een industrieterrein stelt je soms voor verrassingen!

 

Hop de natuur in!

Als klein meisje zat Wilma voorop de fiets van haar moeder in het fietsstoeltje. De moeder van Wilma wist vooral veel af van planten en paddenstoelen. Hier maakte Wilma daarom ook al op jonge leeftijd kennis mee. “Het eerste wat ik deed als kleine wurm, was door mijn knieën zakken en het Sterretjesmos bekijken en voelen,” vertelt Wilma. Gaandeweg is ze zich meer gaan interesseren in vogels en planten en werd gedurende haar middelbareschooltijd lid van de NJN-afdeling (Nederlandse Jeugdbond voor Natuurstudie) Texel. “Het is erg leuk om met anderen een gezamenlijke belangstelling en hobby te delen.”

 

In haar vrije tijd kwam Wilma regelmatig in de Texelse natuur, onder andere bij inventarisaties voor Staatsbosbeheer. “In mijn tijd op de HBS breidde ik dit uit tot het doen van planteninventarisaties voor het Rijksherbarium,” vertelt Wilma. Uit dit onderdeel van de Leidse Universiteit vormde zich al snel de landelijke organisatie Floron, waarvan Wilma een tijdje districtscoördinator was in Noord-Holland Noord.

 

Zuidelijke soorten ontdekt op Texel

Door de jaren heen heeft Wilma zich regelmatig beziggehouden met plantensociologie oftewel vegetatiekunde. “Het is leuk om te weten waarom bijvoorbeeld een paardenbloem een paardenbloem is, maar het nog veel leuker als je weet waarom die paardenbloem daar staat en niet op een andere plek,” stelt Wilma, extreem gesteld: Waarom groeit zeekraal wel in De Slufter en andere zilte gebieden en niet op de Hoge Berg? “De nieuwsgierigheid drijft je.”

 

Tegenwoordig is Wilma niet zo actief meer in de natuur. Ze geeft regelmatig losse waarnemingen door, maar is niet meer frequent bezig met structurele inventarisaties. Wilma geniet nog steeds van de duinen en heeft er vele mooie herinneringen aan. “In het voorjaar de jodelende wulpen, de eerste zwaluwen en boomvalken en de blijdschap als de eerste harlekijnen weer bloeien,” somt Wilma enthousiast op. Vooral het oprukken van zuidelijke soorten verbaast Wilma nog steeds. “Als je voor het eerst zeevenkel in Zeeland ziet spring je al een gat in de lucht, maar als je het voor het eerst op Texel ziet dan denk echt: ‘Ah, wij hebben ze ook. Eindelijk!’”

 

Geen favoriet plekje in de natuur?

Wilma beschouwt de Texelse natuur het liefst als eenheid met variatie aan landschap. Een variatie aan biotopen en landgebruik, met de bijbehorende variatie aan dieren en planten. “De samenhang vind ik veel belangrijker en daar geniet ik het meeste van,” stelt Wilma. Ze heeft daarom ook geen favoriet gebied in het Nationaal Park Duinen van Texel. “Het is erg afhankelijk van de tijd van het jaar en de tijd van de dag, waar ik naartoe ga. Ik laat me graag elke keer weer verrassen!”

 

“Heb plezier in het ontdekken, in het nieuwsgierig blijven en gretig zijn. Je komt misschien op het punt dat je denkt even een ‘gewoon’ rondje De Slufter te lopen. Maar je ziet altijd wat boeiends en er blijft altijd iets te ontdekken over.”