Maak kennis met Bosch, de winnaar van de “Leukste hond van Texel”-verkiezing van vorig jaar, en zijn baasje Ines. In dit interview delen zij hun liefde voor Texel, hun favoriete plekken in het Nationaal Park Duinen van Texel en hoe zij bewust omgaan met de natuur. Ook geven ze hun kijk op het opruimen van hondenpoep en waarom dit zo belangrijk is voor mens, dier en het eiland zelf.
Zou je jezelf en Bosch willen introduceren? Wie zijn jullie, waar komen jullie vandaan en wat is jullie relatie met Nationaal Park Duinen van Texel?
Bosch kwam zes jaar geleden als puppy bij ons gezin. Wij zijn met z’n vieren: Johanna (13), Jakob (15), Jan (48) en ik, Ines (48). Texel is als ons tweede thuis – we gaan minstens vijf keer per jaar vanuit onze woonplaats Münster naar het eiland. Ik ga als sinds de jaren ’70 naar Texel. Toen nog met mijn ouders en zus, nu met mijn eigen gezin.
Stel je voor: jij en Bosch stappen samen de boot af, Texel op. Jullie ruiken de zilte lucht, de wind waait door de vacht van Bosch. Wat is het eerste dat jullie doen? Hoe voelt dat?
Dat is het allermooiste moment: de lucht is zo heerlijk. We gaan altijd eerst vis eten in de haven, ook om 10 uur ’s ochtends. Daarna gaan we zo snel mogelijk naar het strand. Bosch rent altijd als eerste de zee in.
Waarom komen jullie samen zo graag op Texel?
Mensen vragen ons vaak waarom we niet eens ergens anders naartoe gaan. Maar het bijzondere aan een plek die je goed kent, is dat je meteen van je vakantie kunt genieten: je hoeft je niet te oriënteren en in tegenstelling tot thuis kun je alleen maar genieten en achterover leunen. Je hebt geen sightseeing afspraken, geen vrijetijdsstress. En toch: de natuur is altijd anders, afhankelijk van het weer en het moment van de dag. Daar ontwikkel je gevoel voor. We zoeken op Texel het liefst de plekken op waar we gewoon kunnen ‘zijn’, zonder iets te moeten.
Wat is jullie favoriete plek in Nationaal Park Duinen van Texel? Wat maakt juist die plek zo fijn?
Als ik thuis in Münster ben en over Texel droom, zijn er twee plekken waar ik aan denk: het strand tussen Paal 19 en Paal 17 in de rust van 8 uur ’s ochtends en De Muy. Deze laatste hebben we dit jaar herontdekt en zijn we vaak naar het uitkijkpunt geklommen in alle vroegte om te genieten van het uitzicht, de weidsheid en de rust.
Wat doe je het liefst samen met Bosch als je op Texel bent? Waar maak je hem nou echt blij mee?
Bosch is een strandjutter: hij speelt het liefst met vondsten op het strand. Hout of ballen die ’s ochtends aanspoelen of -deze zomer ongelooflijk veel!- schoenen. Bosch is erg trots als hij een schoen vindt, draagt hem een eindje mee, schudt ermee en maakt grommende, grappige geluiden.
(Aan het eind van de wandeling ruilen we de schoen in voor iets lekkers en gooien we hem in een van de grote vuilnisbakken op het strand. Zo heeft Bosch dit jaar al veel bijgedragen aan een schoon en net strand!)
Wat is de leukste/grappigste eigenschap van Bosch?
Bosch is altijd vrolijk, en vooral op het strand is hij uitgelaten. Hij doet ontzettend grappige dingen, rent rond, graaft en is zo uitgelaten dat je er gewoon door wordt aangestoken. Maar hij springt niet hoog en is ook niet wild. Bosch is eerder voorzichtig, en als iemand zijn stem verheft, reageert hij meteen. Maar als hij mag, rent hij heel snel achter zijn bal aan… en maakt hij uiteindelijk een dikke plons in de zee. Zo actief en uitgelaten is hij eigenlijk alleen op Texel.
Wat is Bosch zijn lievelingssnack?
Gouda natuurlijk. Logisch toch?
Wat is jouw favoriete herinnering van jou en Bosch in Nationaal Park Duinen van Texel?
Toen hij nog kleiner was, ongeveer een jaar oud, sprong hij voor het eerst in zee en werd door een kleine golf terug naar het strand gedragen. We hebben erg gelachen (en ik denk dat hij erg trots op zichzelf was).
Bosch is de leukste hond van Texel, omdat:
…hij van Texel houdt.
Bosch loopt altijd keurig aan de lijn in het Nationaal Park, waarom vinden jullie dat zo belangrijk? Heb je een tip voor andere hondeneigenaren voor het relaxed lopen aan de lijn?
We houden Bosch aan de lijn op het strand als we andere mensen zien. Vooral als ze geen honden bij zich hebben, want je moet er altijd rekening mee houden dat andere mensen bang kunnen zijn voor honden (en daarbij speelt de grootte van de hond geen rol) of dat joggers bijvoorbeeld niet gestoord willen worden door honden tijdens het hardlopen. Bosch heeft dit van jongs af aan geleerd, hij weet dat hij daarna weer mag rennen en gaat ook zonder snoepje aan de lijn totdat de mensen voorbij zijn. Dat kun je oefenen, dan is aan de lijn lopen voor de hond niet iets negatiefs.
Als je andere hondeneigenaren op Texel één tip mocht geven, wat zou je dan zeggen?
Wees wat meer attent. Jullie houden van jullie honden, maar dat geldt niet voor iedereen. Wat ik echt niet begrijp, zijn hondenbezitters die op het strand (waar kinderen spelen en veel mensen op blote voeten lopen), de hondenpoep niet opruimen. Dat kan echt niet! Deze zwarte schapen onder de hondenbezitters dragen ertoe bij dat sommige mensen een steeds grotere hekel aan honden krijgen. Als ik zoiets zie, zeg ik inmiddels heel beleefd: ‘Oh, heeft u dat niet gezien, uw hond heeft iets achtergelaten…”
Hoe beschermen jij en Bosch de natuur als je op pad bent in het Nationaal Park? Wat zou je andere hondeneigenaren mee willen geven over het beschermen en waarderen van de natuur?
Bosch mag nergens, maar dan ook nergens lopen waar vogels broeden of andere dieren kunnen worden verschrokken. Hij mag niet in de duinen ravotten, want die staan onder natuurbescherming. Hij mag eigenlijk alleen vrij rondlopen op het strand, en zelfs daar letten we goed op als er ’s ochtends een zeehond op het strand ligt te zonnen of als de aalscholvers te dicht bij het strand zwemmen – dan wordt hij meteen aangelijnd. (Maar op het strand is Bosch, de strandjutter, gelukkig meer geïnteresseerd in schoenen).
In een volgende campagne willen we hondeneigenaren motiveren de poep en zakjes weg te gooien in de prullenbak. Helaas wordt poep niet opgeruimd of gooien eigenaren de poep mét het zakje weg in de natuur. Welke tip heb je voor ons om het duidelijker/makkelijker te maken voor hondeneigenaren om hun zakjes weg te gooien in de prullenbak?
Helaas is het de mentaliteit geworden: als het mij niet is verteld, kan ik het niet weten. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor ouders die hun kinderen van de duinen laten sleeën. Als kinderen mochten wij dat niet doen, we wisten dat de duinen het eiland beschermen en dat wij de duinen daarom moesten beschermen. Ik geloof dat er ook borden waren waarop dat stond. Dus ik denk dat je met borden moet wijzen op het gevaar, het liefst in meerdere talen, Nederlands/Duits/Engels, wat er kan gebeurenals de poepzakjes niet in de vuilnisbakken worden gegooid. Met afbeeldingen kan je duidelijk maken hoe het allemaal werkt. Uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde: dat het eiland zo mooi blijft als het is!